Ach, ga toch sporten! – Kritiek bij chronisch ziekzijn

Boek, schrijven, overeind
Overeind blijven tijdens kritiek, je eigen weg gaan, hoe doe je dat?

Wat ik tot nu toe heb meegemaakt rond het boek Van bed naar beter Hoe voelt fibromyalgie? wil je niet weten.

Het heeft lang geduurd voordat het boek verscheen. En waarom?

Er staat veel informatie in (volgens een auteur die zelf ook fibromyalgie heeft en heeft gelijk).

En die informatie heb ik uit moeten zoeken, in eigen tempo, zonder storende externe prikkels. Uren en potten thee gingen daar aan voorbij, van mijn kostbare tijd. Om van de nekpijn (en andere klachten) maar niet te spreken.

Veel behandelingen met diverse resultaten

Omdat ik vele vormen van therapie volgde kon ik ook daarover schrijven. Ik vertelde wat een bepaalde therapie met mij deed en met welk resultaat.

Andere mensen met deze allesoverheersende kwaal schreven een stukje voor het boek Van bed naar beter. (Ook op hun website).

Zij namen de moeite om in hun persoonlijke pen te klimmen, ondanks alle pijn en vermoeidheid. (Dat ze dit deden, daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor!).

Niet enkel het verhaaltje

Verder moest ik de spelling, schrijfstijl, in de gaten houden. Het eindeloos nakijken. Proeflezers. Corrigeren, herschrijven. Dit vind ik het moeilijkste deel. Om moe van te worden, ja echt. Daar kun je als fibro-patiënt nog dagenlang van in je bed belanden.

Schrijven met humor, als in een chicklit, vind ik leuker. Als je over een ernstig onderwerp schrijft dan moet je uitkijken dat het niet “spottend” gaat worden. Hierbij moest ik mijn eigen innerlijke rem gebruiken, overal op letten. Een criticus in je creatieve binnenste kan al je spontaniteit om zeep helpen.

Omdat ik door de fibromyalgie weleens wat vergeet kon ik opnieuw iets ertussen typen, zodat dat de hele tekst van zijn plek afsprong. Kon ik weer van voren af aan beginnen.

Waar doe ik voor? Dacht ik steeds.

Ik kan beter stoppen! Wat is het waard? Niemand leest het toch?! Waarom zou ik doorgaan met iets wat zoveel pijn en vermoeidheid oplevert?

Venijnige reacties

Zo nu en dan kreeg ik een zeer vervelende reactie op dit bijzondere boek.

Op Facebook, waar niemand een blad voor de mond neemt. Waar je jezelf afvraagt of het allemaal wel goed gelezen werd, tussen al de reclame- en andere infoprikkels door. (Dat “sociale” platform is trouwens ook niet meer wat geweest is, maar dit terzijde).

Dit was best slikken, omdat je nietsvermoedend, in al je goede bedoelingen, gewoon je best doet.

Ach, laat toch kletsen

Hoge bomen vangen veel wind. Trek je er niets van aan! Was het advies.

Hoge bomen? Ik ben geen hoge boom. Ik ben iemand die ervaringen deelt, geen fantastische bestsellerschrijfster als E. Verhoef.

Nee, dat is makkelijk zeggen. Als je ook een pestverleden hebt gehad, je nek uitsteekt en dan alweer merken dat het niet goed genoeg is doet zeer.

Maar: we zitten nu niet meer op de basisschool.

Dus, het deed eventjes goed zeer, bedacht dat degenen met zulke opmerkingen zo ook hun eigen problemen hebben, stond op en ging weer verder. Kletsen doen ze toch wel.

Dromen waarmaken, wel of niet proberen?

Rare of lieve opmerkingen naar je hoofd geslingerd krijgen is meer regel dan uitzondering. Dit overkomt je telkens weer, vooral als je een boek hebt geschreven over een moeilijk onderwerp, je hoofd boven het mais- eh maaiveld uitsteekt, iets leuks doet of een eigen mening hebt.

Dit hoort erbij. Of je het nu leuk vindt of niet. En wie weet is je verhaal wel de moeite waard, daar doe je het voor.

Ik raad in elk niemand aan om een boek te schrijven, als je hier niet tegenkunt.

Denk jij dat het de moeite waard is om je eigen weg te gaan, in je eigen tempo? Deel dit bericht, als jij vindt dat dromen er zijn om te worden waargemaakt of als het de moeite waard is om te kijken naar wat jij nog kunt. (Delen kan met de deelknoppen hieronder).


De bedoeling is dat vanaf nu de 1e van de maand iets op dit blog komt (onder voorbehoud).

Als jij Gehoor en lijf al volgt via e-mail (en je volgknop aan hebt staan) dan zul je je vast verbaasd hebben afgevraagd wat die plotse berichtenstroom te betekenen had.

Tot nu toe verschenen de stukjes erg onregelmatig. Oude werden opnieuw geplaatst omdat ze nog apart stonden in de “twijfelzone”.

2 reacties op ‘Ach, ga toch sporten! – Kritiek bij chronisch ziekzijn

  1. Je hebt een goed boek geschreven met veel informatie. Ja…ener zijn mensen die overal kritiek op hebben. Oh ja, dat mag, maar dan liever opbouwende kritiek. Toen ik mijn boek fibromyalgie-omgaan met weke-delenreuma schreef kreeg ik ook commentaar van de de vereniging tegen kwakzalverij. Maar eerst was ik kwaad…nu niet meer. Heb toch maar mooi meer dan 200.00 boeken verkocht
    en daar ben ik trots op. Désirée je mag trots zijn op jouw boek(en).
    Ontzettend veel succes toegewenst en ik hoop dat héél veel mensen jouw boek gaan lezen.
    Heel veel liefs en groetjes van mij
    Huub Fest

    Geliked door 1 persoon

    1. Beste Huub,

      Bedankt voor je reactie. Dat is zeker iets om trots op zijn.

      En ja, enkel met onderbouwde kritiek kun je iets.

      Hoe het bij mij afloopt? Ach ja, we zien wel…
      Tot nu toe ben ik blij dat het toch is gelukt om het boek afgerond te krijgen.

      Verder ben ik benieuwd naar anderen die ook een boek hebben geschreven (of schrijven) over dit onderwerp.

      Groetjes,
      Désirée

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s